Marc (nee, niet Van Ranst) vindt dat de pers ook eens de niet-horrorverhalen moet brengen van mensen die corona hadden.

Marc Vercammen was lichtjes in paniek, toen hij positief testte op het nieuwe coronavirus. Paniek die achteraf bekeken nergens voor nodig bleek. “Volgens mij zijn coronamaatregelen dodelijker dan corona zelf”, klinkt het nu. “Ik ken nog niemand die aan corona stierf, maar ik ken al wel twee mensen die stierven door de maatregelen. Depressief en zelfmoord, jawel. Ik heb mijn verhaal al naar verschillende kranten gestuurd, maar dat vinden ze blijkbaar niet interessant genoeg.”

[wcm_nonmember]

Verder lezen?

Word ook abonnee en lees
alle artikels en digitale magazines

Onbeperkt toegang tot alle artikels
en digitaal archief op PNWS.be.
Stop wanneer je wil.

Eerste 3 maanden €2.99 per maand
Nadien slechts €4.99 per maand

Ben je al abonnee? Log hier in en krijg
toegang tot alle artikels en digitale magazines.

[/wcm_nonmember]

[wcm_restrict]

“Bij ons op het werk werd, tussen de twee lockdowns in, erg losjes omgegaan met de coronamaatregelen”, vertelt Marc (49) ons. Begin oktober kreeg een collega een verkoudheid. Een beetje hoesten, snotteren, je kent dat wel. Hij bleef uit veiligheidsoverwegingen maar thuis, en onderging een coronatest. Wel, die bleek dus positief te zijn…”

“Wij moesten ons dus ook laten testen. Toen mijn huisdokter me de dag na de test opbelde om te zeggen dat ik positief was, sloeg de paniek me om het hart. Ik dacht aan de patiënten, vol tubes en buisjes, die we dagelijks op de tv te zien kregen. Ik dacht dat onderhand mijn laatste uur geslagen was.”

“Mijn huisdokter probeerde me gerust te stellen. Dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen. Dat er relatief weinig mensen ziek werden van het virus. Dat, als ik me koortserig zou gaan voelen, ik dan maar een Dafalgan moest nemen. Dat ik hem pas opnieuw moest contacteren, mocht ik ernstige klachten krijgen.”

“Wel, diezelfde avond voélde ik me ook koortsachtig. Ik wist alleen niet goed of ik me dat nu inbeeldde omdat ik wist dat ik positief was, of dat het echt was. Ik kon mijn temperatuur niet nemen, want het batterijtje in mijn koortsthermometer is al jarenlang plat. Ik besloot een Dafalgan te nemen, een flesje wijn open te trekken en op Netflix een spannende film te kijken om mijn gedachten wat te verzetten.”

“Natuurlijk bleef ik thuis. Maar de dagen die volgden, kreeg ik heel wat telefoontjes en Whatsappjes van mensen in mijn onmiddellijke omgeving, die corona-postief getest hadden. Zowel collega’s, vrienden als familieleden eigenlijk. Ik begon me schuldig te voelen. Misschien was ik wel de superverspreider geweest, omdat ik altijd nogal losjes was omgegaan met de regels?”

“Maar uiteindelijk – ik spreek nu toch over een twintigtal mensen – werd niemand van hen ernstig ziek. Sommigen hadden er helemaal niks van gemerkt, anderen hadden een verkoudheid ervaren. Diegene die ik ken die er het ernstigst aan toe was – een collega – ervoer het als een milde griep: enkele dagen koorts en geen eetlust.”

“Iedereen zal wel stilaan iemand kennen die aan corona overleden is”, zei zo’n viroloog – of was het een professor, ik weet het niet meer – onlangs op tv. Maar da’s niet waar. Ik ken verschillende mensen die corona hebben gehad, maar ik ken niemand die eraan is gestorven. Ik ken wel twee mensen die overleden aan de maatregelen omtrent corona. Twee jonge ondernemers, die plots zonder inkomsten zaten. Die zagen hun huis al onder hun gat verkocht, en besloten uit het leven te stappen.”

“In de kranten staan dagelijks horrorverhalen van mensen die stierven aan corona, of door een hel gingen en door het oog van de naald kropen. Ik heb mijn verhaal ook al naar verschillende kranten gestuurd, maar blijkbaar is iemand die niét ziek werd van corona niet goed genoeg om te publiceren.”

[/wcm_restrict]

 
 

Gepubliceerd door Stefan Lambrechts

Optimist en liefhebber van mooie natuur, door wiens aderen ook een beetje benzine stroomt.