Zo, dat is een bijzonder straf verhaal.

Is er leven na de dood? Dat is misschien wel één van de meest gestelde, euh, levensvragen. Er zijn mensen die ervan overtuigd zijn dat het met ons gedaan is nadat we onze laatste adem uitbliezen. Er zijn ook mensen die geloven dat onze ziel in dat geval ons lichaam verlaat, om later weer – in een nieuw lichaam – verder te leven.

Ondergetekende is er lang van overtuigd geweest dat dit laatste een flinke portie stierenkak bullshit is, tot-ie vorig jaar tijdens een sessie zélf werd teruggekatapuleerd naar zijn al dan niet gedroomd vorig leven – en daar een gigolo bleek te zijn, die doodgeknuppeld werd door een boze echtgenoot.

Wij spraken met Madeleine, een kloeke vijftiger die onder het ‘risicoprofiel’ van corona valt. Zij is ervan overtuigd dat ze tijdens de eerste golf stierf aan corona, maar weer moest terugkeren naar de aarde omdat haar missie hier nog niet afgelopen is.

[wcm_nonmember]

Verder lezen?

Word ook abonnee en lees
alle artikels en digitale magazines

Onbeperkt toegang tot alle artikels
en digitaal archief op PNWS.be.
Stop wanneer je wil.

Eerste 3 maanden €2.99 per maand
Nadien slechts €4.99 per maand

Ben je al abonnee? Log hier in en krijg
toegang tot alle artikels en digitale magazines.

[/wcm_nonmember]

[wcm_restrict]

“Om te beginnen wil ik even meedelen dat ik eigenlijk nooit in ‘leven na de dood’ heb geloofd”, steekt Madeleine van wal. Maar na wat ik heb meegemaakt, denk ik daar wel anders over. Ik heb nu ook geen schrik meer om te sterven, want ik weet dat, waar we naartoe gaan, het mooi is.”

“Ik heb overgewicht, diabetes en een hoge bloeddruk, de ‘risicopatiënt’ bij uitstek dus. Van een eerste golf was eigenlijk zelfs nog geen sprake, toen ik ziek werd. Het was begin maart, en ik had een klein feestje gegeven voor mijn verjaardag. Tijdens dat feestje voelde ik mij niet zo lekker, ik had geen trek. Niks smaakte, en eigenlijk proefde ik ook niks. Toen de laatste gasten naar huis waren, kreeg ik plots koorts.”

“Ik nam twee Dafalgans en kroop in mijn bed. Slapen deed ik niet echt die nacht. Ik dommelde even in, droomde griezelig en raar, schrok weer wakker,…”

“Mijn zus, die aanwezig was op mijn feestje, liet me weten dat ze zich ook wat grieperig voelde. Ik dacht ook dat ik een griep te pakken had: ik dacht op dat moment nog niet aan corona.”

“Dat kwam pas enkele dagen later, toen ik naar de dokter ging omdat ik bijna niet meer kon ademen. Het voelde alsof er constant een hoop bakstenen op mijn borst lag. Van de dokter ging het onmiddellijk naar het ziekenhuis, waar men corona vaststelde.”

“Mijn toestand ging achteruit, ik kon alsmaar slechter ademen. Uiteindelijk besloot men mij aan de beademingsmachine te leggen, en ik moest daarvoor in een kunstmatige coma.”

“Ik weet dat dit erg ongelooflijk klinkt, maar plots hing ik boven mijn eigen lichaam. Ik zag hoe verpleegkundig personeel in de weer was met mij, maar ik voelde niks meer. Mijn pijn was volledig weg. ‘Hoe kan dit nu’, dacht ik terwijl ik toekeek naar wat ze met me deden. En toen werd alles donker. Het voelde aan alsof ik door een koker viel die aardedonker was. Aanvankelijk was het koud, maar gaandeweg werd het warmer. Aan het einde van die koker zag ik een wit licht. Eens ik in dat licht was toegekomen, voelde ik een enorm gevoel van geluk, van vrede. Ik voelde me ontzettend welkom. Ik werd omringd door schimmen, ik voelde hun aanwezigheid. Ik voelde me zorgeloos en veilig. Tot iemand me plots toesprak. Niet met een stem, maar met telepathie: ‘Jouw tijd is nog niet gekomen, je moet weer terug.’”

“Toen voelde ik me weer onbehaaglijk, in mijn lichaam. Hoewel ik niet meer bij bewustzijn was, wist ik dat ik daar weer was. Dagenlang speelde dezelfde droom zich weer af: ik, toen ik nog een tiener was, in onze ouderlijke woonst. Het was alsof een film die steeds maar weer herhaald werd.”

“Uiteindelijk bleef ik anderhalve week in coma. Dat weet ik omdat men mij dat vertelde, want zelf had ik geen enkel besef van tijd toen ik weer ontwaakte. Het duurde ook lang vooraleer ik met iemand durfde praten over mijn ervaring.”

“Ik weet zeker dat ik dit niet gedroomd heb. Oké, dat je door een donkere tunnel valt waar aan het einde een licht schijnt, zoiets kan je nog dromen. Maar niet het gevoel dat ik kreeg: zoiets heb ik nog nooit eerder gevoeld. En daarbij: hoe kan je verklaren dat ik boven mijn lichaam zweefde, en dat ik zag wat ze met mij deden? Voor mij staat het vast: ik ben overleden door corona, maar omdat mijn tijd er nog niet was, moest ik terug in mijn lichaam.”

[/wcm_restrict]

 
 
 
 
 
 
 
 

Gepubliceerd door Stefan Lambrechts

Optimist en liefhebber van mooie natuur, door wiens aderen ook een beetje benzine stroomt.