P-magazine vroeg aan honderd Vlaamse vrouwen: wat is het allerstoutste avontuur dat je ooit meemaakte? Niet al die vrouwen antwoordden, maar zij die wél antwoordden, die laten we vanaf nu geregeld op zondag aan het woord.

Ondertussen ben ik halverwege de vijftig en ben ik geruim de helft van mijn leven met dezelfde man. We hebben een goed seksleven, en we maken het soms best spannend, maar mijn aller spannendste avontuur beleefde ik in 1984. Ik was negentien, enig kind en we woonden in een chique wijk in Schilde. Ik had alles wat mijn hartje begeerde.

Als halfbloedje – mijn moeder is van Chinese komaf – had ik vooral het uiterlijk van mijn moeder meegekregen: steile, zwarte haren en ogen, hoge jukbeenderen, een fijn figuurtje (met toch pronte borsten en een bol kontje) en een lichtbruin velletje. Enkel had ik niet de typische, Aziatische platte neus: ik heb meer de wipneus van mijn vader. Ik bracht met mijn exotische looks menig mannenhoofd op hol, maar een vaste vriend had ik niet. In die tijd fladderde ik liever van de ene naar de andere kerel. Ik had in die tijd een beetje een ‘reputatie’, maar dat vond ik niet erg.

Mijn beste vriendin Nathalie woonde twee straten verder. Ook zij was een meid die veel aantrek had van het andere geslacht, maar ze was qua uiterlijk het tegenovergestelde van mij. Ze was lang en blond. Iedere zaterdagnamiddag trokken we er samen op uit met de mountainbike. Meestal reden we dan langs de kleine wegeltjes naar de bossen aan de antitankgracht in Oelegem, waar we dan rondcrossten over de heuvels daar. Dat klinkt misschien een beetje jongensachtig, maar dat vonden we echt tof om te doen. Voor het overige waren we echt op en top vrouwelijke meisjes, Nathalie en ik.

Dan was er ook nog de jongen van de overburen. Hij was 22, steeds zonnebankbruin en aan zijn figuur kon je zien dat hij heel wat uurtjes in de fitnesszaal doorbracht. Hij reed rond met een knalrode Ford Capri. Hij stond in de buurt bekend als een opdringerige kerel: hij was wel knap maar precies omdat hij zo arrogant was, wilde geen enkele meid van hem weten. Ik had het gevoel dat hij ook mij wel eens wilde ‘knippen’ en ook voor Nathalie liep hij helemaal heet.

Op een maandagavond, ik kwam weer thuis op school, stond Mark, want zo heette de overbuurjongen, een sigaretje te roken tegen de straat. Ik was te voet want ik kwam van de bushalte een eindje verderop en hij sprak me aan. “Hey, zou ik volgende week met jullie mee mogen gaan toeren met de mountainbike?”

Eigenlijk had ik dit liever niet, want tijdens het fietsen praatte ik met mijn vriendin over typische meisjesdingen en trouwens, zoals ik al zei: ik baalde gewoon van zijn arrogantie. Toch wilde ik niet grof zijn en zei: “Vooruit dan maar. Om 14u vertrekken we bij me thuis.”

Die zaterdag zaten we op mijn kamer, Nathalie en ik. Ik had net enkele nieuwe elpees gekocht en die waren we aan het beluisteren, terwijl we elkander de wedervaren van de voorbije week vertelden. Nathalie, die al werkte als kassierster bij de plaatselijke supermarkt, had het aan de stok gekregen met haar baas. Het begon heel stom: een pot mayonaise die ze op de band per ongeluk had omver gestoten en die ze, omdat er nog een rij aan die kassa stond aan te schuiven, niet onmiddellijk weer had opgekuist. Hij had gezegd dat ze onmiddellijk kon vertrekken. “Het was zeventien uur en er was echt veel volk in de winkel”, zo ging ze verder. “Ik stond op mijn dooie gemak op en wandelde naar de deur. Je had moeten zien hoe lijkbleek hij plots werd: ‘Alstublieft Nathalie, ga weer naar je plaats, zo bedoelde ik het niet’, stamelde hij plots terwijl hij naar de wachtende menigte aan de kassa keek. Ik zei dat hij dan eerst maar eens aan de beloofde opslag moest denken en weet je wat? Die heb ik nu gekregen ook: vijf frank per uur erbij!” We lachten, en toen werd er plots op de deur van mijn kamer geklopt. Het was mijn moeder: “Mark staat beneden op je te wachten!”

Mijn god, ik was al rats vergeten dat die gluiperd mee zou rijden vandaag. Op de trap naar beneden legde ik het kort uit tegen Nathalie, en die was daar niet echt blij mee. “Die loser? Zoiets moeten we toch samen beslissen?” Maar goede vriendinnen als we waren, gingen we daar niet over ruziën: we zouden er het beste van maken en Mark laten afzien.

Het tegendeel was echter waar: dankzij hem beleefden Nathalie en ik een hoogst onaangename namiddag. Hij bleef continu tussen ons in fietsen en toen we zo dicht tegen elkaar gingen rijden dat hij er niet meer tussen kon, bleef hij vlak achter of naast ons. Onze wekelijkse roddels tijdens onze trip konden we dus vergeten, maar er was meer: Mark was degoutant en opdringerig. “Hey Martine, zou jij niet liever eens op iets anders rijden dan op een fiets?” “Zeg Nathalie, ben jij al eens ooit zo hard klaargekomen dat je de eerste tien minuten daarna helemaal van de wereld was? Ik gok van niet, maar ik kan daar voor zorgen.” “Ze zeggen dat ik de beste dekhengst van heel Schilde, misschien wel van heel de provincie Antwerpen ben en dat is een understatement. Weten die boerentrienen veel dat ik de lekkerste neuker ben van heel België, en misschien wel van de rest van de wereld!” “Weet je waarom Brigitte Bardot zo geil werd tijdens het zingen van het nummer ‘Je t’aime’? Ze dacht namelijk aan mij.” En zo ging het de hele namiddag maar door. Terwijl we aan de antitankgracht even zaten te rusten vooraleer we aan de terugtocht zouden beginnen, probeerde hij zelfs eerst Nathalie en daarna mij te kussen.

Hoogst irritant en niet voor herhaling vatbaar, zo besloten Nathalie en ik toen we na afloop weer op mijn kamer zaten. “Tenzij”, zo zei mijn vriendin plots. Een geheimzinnige glimlach speelde om haar volle lippen. “Ik vind eigenlijk dat we die Mark eens een stevig lesje moeten leren. Dat kunnen we het best als we hem nog eens een keertje meenemen. In de bossen aan de antitankgracht zijn rustige plekjes genoeg, niet? We proberen gewoon uit of die jongen echt zo goed is als hij zegt, en zoals hij ongetwijfeld ook zelf denkt. Maar om hem de ultieme les te kunnen leren: zelfs al is hij echt een beest op seksueel vlak, en zelfs bezorgt hij ons het ene orgasme na het andere: we geven dat gewoon niet toe. Na een eventueel hoogtepunt zeggen we gewoon: ‘Was dat alles? Kan je nu echt niet meer?’ We maken hem gewoon moe én hopeloos belachelijk: wat denk je?”

[wcm_nonmember]

Verder lezen?

Word ook abonnee en lees
alle artikels en digitale magazines

Onbeperkt toegang tot alle artikels
en digitaal archief op PNWS.be.
Stop wanneer je wil.

Eerste 3 maanden €2.99 per maand
Nadien slechts €4.99 per maand

Ben je al abonnee? Log hier in en krijg
toegang tot alle artikels en digitale magazines.

[/wcm_nonmember]

[wcm_restrict]

Die zaterdag was het stralend weer. Ik had voor de gelegenheid een kort afgeknipte jeans aangetrokken en een gehaakt topje zonder beha onder. Als je goed keek, kon je mijn donkere tepels erdoor zien. Nathalie had zich eveneens sexy gekleed aangemeld: ze droeg een trainingsbroek die zo strak als een slangenvel om haar slanke benen zat en een T-shirt met knoopjes. De deurbel weerklonk, dat moest Mark zijn en we grinnikten: we hadden immers net onze plannetjes nog eens overlopen en die arme overbuur zou nooit meer dezelfde zijn.

We waren al bijna aan de antitankgracht en in tegenstelling tot de week tevoren, was Mark altijd achter ons blijven rijden. Zou hij wat doorhebben? Op een bepaald moment was het tijd om de bronstige stier bij de horens te vatten. Nathalie knipoogde naar mij en keek achterom: “Hey, waarom kom je niet gezellig tussen ons in rijden?”

Mark glimlachte: “Ik wilde me even op de achtergrond houden, maar ik wist wel dat je het op een bepaald moment toch zou vragen!” Nog steeds even zelfingenomen: benieuwd hoe lang het nog zou duren.

“Wat ik je wilde zeggen is,” zo ging Nathalie verder, “we horen zoveel fantastische verhalen over jou en we zijn eigenlijk zelf een beetje nieuwsgierig geworden nu.”

Mark keek met opgetrokken wenkbrauwen, eerst naar mij en dan naar haar. “Over welke verhalen heb je het dan?”

“Verhalen van meisjes”, antwoordde Nathalie. “Je schijnt nogal goed te zijn in bed.”

“Zo, wordt onze mooie meid nu opgewonden van verhalen die meisjes over mij vertellen? Als je graag eens wil uitproberen of die meiden nu gelijk hebben of niet: je weet me wonen. Dat geldt trouwens ook voor jou hoor, Martine! Ieder van jullie is welkom!”

“Ieder van ons?” Nathalie glimlachte gespeeld verlegen. “Zo hoor ik het graag, want zulke avontuurtjes beleven Martine en ik altijd samen.”

Marks hoofd kreeg plots de kleur van een overrijpe tomaat. “S-samen? Wat bedoel je nu? Jullie tweeën tegelijkertijd?”

Nathalie haalde haar schouders op. “Laat maar zitten. Zo te zien ben je er niet klaar voor. Ik had het moeten weten dat het maar praatjes waren. Kom, nog een halve kilometer en we zijn aan de bossen, laten we een sprintje trekken!” Ze ging in haar trappers staan en sjeesde ervandoor. Ik volgde en Mark bleef een beetje achterop. Een minuutje of vijf later zaten we op een afgelegen grasvlakte in het bos. De zon stond hoog en heet aan de azuurblauwe hemel. Uitgezonderd vogels die hoog in de bomen hun mooiste deuntje floten en insecten die gonsden, was het er stil. “Wat is het warm”, zei Nathalie. “Mijn T-shirt plakt tegen mijn lijf van het zweet, beter dat ik hem even uitdoe.” Ze voegde de daad bij het woord en Mark, die een meter of vijf achter ons zat, kon enkel haar naakte rug zien. Ook ik trok mijn truitje uit en smeet het achteloos in het gras.

Ik keek over mijn schouder naar Mark, die zat er gelaten bij. “Wat doen jullie nu, overdrijven jullie niet een beetje?”

“Hoezo, overdrijven”, zei ik, rondkijkend, “hier trekken we toch ons shirt uit wanneer wij dat willen? Hier is toch niemand?”

“N-niemand hier? Ik ben hier toch?”

“Och ja, jij”, zei ik zuchtend, “alsof we daar rekening mee moeten houden.” Hij schuifelde een beetje dichter, tot hij tussen ons in zat.

“Ach ja, jullie hebben gelijk.” Hij trok eveneens zijn T-shirt uit. “Mag ik jullie trouwens complementeren, jullie zien er heerlijk uit, topless!” Hij trachtte zich kalmpjes te houden, maar zijn stem trilde en ook van zijn rode wangen stond de opwinding af te lezen. Ik keek naar zijn ontbloot bovenlijf en zag dat Nathalie hetzelfde deed. Hij had een prachtig lichaam: gespierd maar niet te. Natuurlijk zouden we onze bewondering niet laten blijken.

“Laat ons even van het zonnetje genieten”, zei Nathalie loom. Ze legde zich op haar rug in het zachte gras, met haar grote borsten ostentatief naar boven gericht. Ik deed hetzelfde.

Mark zat nog steeds tussen ons in. “Jullie spelen een gevaarlijk spel hoor meisjes”, zijn stem kraakte.

Nathalie richtte zich op, steunend op haar ellebogen. “Hoezo, een gevaarlijk spel? Denk je dat hier straks een verdwaald tante nonnetje de weg gaat komen vragen, ons zo zal zien liggen en ons prompt gaat verzuipen met het wijwater dat ze meezeult? Of doel je op die geile dekhengst waarvoor je jezelf graag laat doorgaan? Volgens mij heb jij nog niet eens genoeg in je mars om één van ons naar behoren te bevredigen, laat staan ons alle twee.”

Mark stond recht. “Dat denk jij misschien, maar ik heb anders nog nooit klachten gehad hoor.”

Nathalie was echt goed op dreef nu. “Nog nooit klachten gehad? In je gezicht misschien niet, nee. De meisjes waar je mee vogelde hadden misschien angst een deuk in je levensgrote ego te geven. Je moest eens weten wat er achter je rug allemaal gefluisterd wordt. Dat er meisjes zijn die hun orgasmes moeten faken, dat ligt aan kerels zoals jij.”

“Nee hoor, als je het met mij doet, is klaarkomen gegarandeerd.” Met zijn stoere houding wilde hij zelfzeker overkomen, maar aan zijn stem was te horen dat zijn zelfvertrouwen heel ver zoek was.

Ik besloot me ook terug in het gesprek te mengen. “Jongen toch, je kan maar beter heel zeker van jezelf zijn. Een kerel die er bij mij wat van bakt, die mag nog eens terugkomen. Maar één die maar wat klungelt, die maak ik met de grond gelijk.” Een fris briesje waaide plots over mijn bovenlijf en mijn tepels staken de kop op. Mark zag dit en zijn ogen werden nog groter dan ze al waren.

Nathalie richtte zich op en lachte geheimzinnig. “Bij mij is dat net hetzelfde hoor. Een vent die er niks van bakt, die kan de eerstkomende vijf jaar maar beter op een andere planeet gaan wonen.” Ze streelde met beide handen over haar grote borsten en Mark, die kon zijn ogen, waarin de opwinding af te lezen stond, niet meer van haar naakt bovenlijf houden. Niemand zei nog wat en Nathalie ging weer liggen, de ogen gesloten.

Zo lagen we een minuutje of vijf, roerloos te genieten van de zon. Het bleef stilletjes en ik dacht dat onze geile ridder het opgegeven had, tot ik plotseling een hand op mijn dij voelde. Ik deed moeite om mijn lach in te houden: ik lag daar, op mijn kort afgeknipte jeans (en het slipje dat ik daar onder droeg natuurlijk) na helemaal naakt en toch slaagde Mark er in zijn hand op dat kleine stukje stof te leggen dat mijn lichaam nog bedekt hield. Ik opende één oog. “Toch zin gekregen om het een keertje te proberen?” vroeg ik hem.

Hij knipperde met zijn ogen, slikte een krop in zijn keel weg. “Menen jullie dat nu? Van dat samen?”

Ook Nathalie mengde zich weer in het gesprek. “Ja natuurlijk menen we dat! Of denk je nu echt dat we dat niet al vaker gedaan hebben?” Er zijn mannen genoeg op de wereld hoor, die ons met veel gemak allebei kunnen bevredigen. Doorgaans zijn dat echter geen broekventjes zoals jij, maar mannen die een jaartje of tien, vijftien ouder zijn.” Daar hadden we allebei apart dan wel ervaring in: mannen die halverwege de dertig waren brachten er doorgaans heel wat meer van terecht in bed dan twintigers.

“Pff, dertigers”, zei Mark, “ik zal eens bewijzen dat ik heel wat beter ben. Twee hete meiden zoals jullie, die neem ik ’s morgens voor ontbijt!” Ik voelde het kriebelen in mijn buik, ik was behoorlijk opgewonden. Maar ook ons plannetje speelde door mijn hoofd en ik kreeg eigenlijk een beetje medelijden met hem.” Hij legde zijn hand onderaan mijn kruis en wreef erover, maar ik verroerde geen vin. Hij begon sensueler over mijn jeans te wrijven en met mijn rechtertepel te spelen, maar ik staarde koel voor me uit alsof het me allemaal niks kon schelen. “Je bent toch niet frigide?” klonk het nu.

“Frigide vrouwen bestaan helemaal niet, alleen slechte minnaars waarbij vrouwen koeltjes blijven. Een neukbeest als jij zou dat moeten weten.”

Mark trok zijn hand terug, legde het op zijn eigen been. “Waarom zitten jullie nu steeds over slechte minnaars te zeiken? Jullie denken echt dat ik er niks van terecht breng he! Alsof jullie zo’n perfecte minnaressen zouden zijn!”

“We denken helemaal niet dat jij een slechte minnaar bent”, sprak Nathalie. “Dat is dan ook de enige reden dat we het met jou willen proberen, omdat we verhalen over jou gehoord hebben. Dacht je nu echt dat je anders met ons had mogen meerijden? Geen praatjes meer: de bal ligt in jouw kamp. Ben je een man die durft, of ben je een mietje dat terugkrabbelt? Zeg het maar!”

“Durven? Nu?”

“Natuurlijk nu, wat dacht je? Dat we nog eens zouden terugkomen wanneer er een pak sneeuw ligt?”

Stoer richtte hij zich helemaal op en rekte zich uit, alsof hij zichzelf de Hulk in hoogsteigen persoon waande. Daarna deed hij traag en zelfzeker lachend zijn jeans en zijn onderbroek uit. Niet alleen zijn bovenlijf was de moeite: ook had hij mooie, gespierde benen en een mooi achterwerk. Poedelnaakt ging hij pal naast Nathalie zitten. Hij trok haar strakke trainingsbroek uit. Zijn tong begon bij de tenen van haar linkerbeen, om langzaam maar zeker langs haar enkel, haar scheenbeen, haar knieën en haar dijen tenslotte haar behaarde venusheuvel te bereiken. Ik zag aan het gezicht van mijn vriendin dat ze haar best deed om geen kreuntjes van genot te laten. Ook bij mij begon het stevig te kriebelen nu, daar beneden. Ik stond recht, trok alvast mijn broek en slipje uit en ging daarna rechtzitten om beter van het schouwspel te kunnen genieten. Hij keek naar me, alsof hij even vergat dat ik er ook nog bij was. Dan trok hij plots Nathalie recht, zodat we schouder aan schouder zaten. Hij zelf ging achter ons zitten: met zijn ene hand masseerde hij de schouders van mijn vriendin, met zijn andere hand nam hij mijn nek onder handen. Terwijl hij dit deed, gaf hij ons om de beurten hete kusjes en likjes in onze beide nekken. Dit was zo melig dat ik geloofde dat hij vooral zichzelf aan het opgeilen was, ik werd er niet warmer van. Ik stak mijn hand achter me, waar ik verwachtte een slap wormpje te vinden, maar het bleek toch een knoert van een erectie. Ik nam zijn ding vast en gaf er korte snokjes aan. Mark kreunde en schoof wat dichterbij, zodat ik wat beter aan zijn gereedschap kon maar hij ook beter bij onze gerieven: hij sloeg zijn armen om ons beiden heen: hij betastte onze borsten. Mijn blik kruiste die van Nathalie en er speelt een eigenaardige grimas rond haar lippen: het werd me duidelijk dat ze haar uiterste best deed om niet in een schaterlachen uit te barsten. Plots gaf ze me een samenzweerderige knipoog en liet ze zich pal achterover vallen, zodat ze op zijn borstkas lag. Ik keek achterom, besloot dat er nog genoeg plaats was en deed hetzelfde. Nu schoof hij zijn handen wat verder naar beneden om in ons beider schaamhaar wat rond te kroelen. Hij beet zachtjes in mijn oor en ik voelde iets keihard prikken net boven mijn kontje. Ik greep opnieuw naar zijn ding en streelde erover.

“Ho, niet doen”, hijgde hij, “Ik ben zo heet als wat, maar ik mag nog niet komen. Niet nu. Ik zal jullie het beste van mezelf geven.”

We lieten weten dat hij ons eerst voldoende op temperatuur moest krijgen, vooraleer hij ‘het’ met ons mocht doen. Zeker een uur lang heeft hij ons om beurten verwend met zijn vingers en zijn tong, en zowel Nathalie als ik beleefden meermaals een hoogtepunt. Maar we gaven geen kik, we lieten dit nier merken.

Toen we vonden dat het welletjes was – Mark zat op dat moment met zijn gezicht tussen Nathalies benen – duwde ze hem weg en zei: “Laat het maar, er gaat toch niks van komen. Wil jij dat hij bij jou nog eens probeert, Martine?”

“Nee,” antwoordde ik. “Ik heb vandaag genoeg geklungel om mijn lijf gehad. Mark heeft duidelijk een grote smoel, maar hij bakt er niks van.” Ik stond recht, raapte mijn kleren bij elkaar, trok deze vliegensvlug weer aan en liep naar mijn fiets. Nathalie deed hetzelfde. Voor we wegfietsten keken we nog even naar Mark, die nog in het gras zat. Zwaar ademend, met een hoofd als een tomaat en met zijn ding nog steeds overeind. “Misschien toch nog eerst even oefenen op een pop, Mark!” en weg waren we.

[/wcm_restrict]

 
 

Gepubliceerd door Stefan Lambrechts

Optimist en liefhebber van mooie natuur, door wiens aderen ook een beetje benzine stroomt.