En de raamtijgers zelf, die steken het op de klanten. Wie heeft er nu gelijk?

Toen we allemaal nog veel harder in ons kot moesten blijven dan vanaf volgende maandag, was er heel wat te doen rond prostituees. Zij waren misschien wel de grootste slachtoffers van allemaal: ze mochten niet meer werken, en de meesten hadden ook geen recht op een uitkering of een premie. Zij die stiekem toch verder peesden, die ontvingen zo’n tachtig telefoontjes per dag van hitsige heren. We hadden ook een gesprek met een meisje van lichte zeden dat herstellende was van corona, maar noodgedwongen toch mannen ontving. ‘t Strafste lockdownverhaal dat we hoorden, was van een escorte die ons liet weten dat ze in haar blote kont weer buiten vloog bij een klant.

We vroegen ons al even af hoe het tegenwoordig met de dames in het vak zou zijn. En wie kranten leest, die weet dat er deze week ook nog andere journalisten waren die zich dat afvroegen. Soit, wij dus naar het Schipperskwartier.

Ons avontuur begint in een café daar niet ver vandaan, nu ze nog mag. We zijn dan eigenlijk al een halve dag op trot, en de wederhelft belt om te vragen waar we zitten. “Ik ga dadelijk nog naar de meiskes van plezier hier”, zo zeg ik, bij nader inzicht iets te luid. Ik trek de aandacht van twee heren – blijkbaar goeie vrienden van mekaar – die een eindje van mij zitten.

Wanneer het telefoontje met vrouwlief beëindigd is, spreekt één van de heren me aan. “Ik weet niet of dat zo’n goed idee is, naar de Mieke’s gaan. Sinds de corona hé, naaien die je waar je bij staat!”

“Is dat niet de bedoeling?” antwoordt de grapjurk in mij. “Naaien, ‘t is toch hun beroep?”

“Neenee”, treedt de andere nu bij. “’t Zijn bijna allemaal oostblokkers, die er zitten. En ze zetten de laatste tijd klanten serieus in ‘t zak.” Waarna ik naar de heren hun verhaal luister, dat ze met dubbele tong wegens pintje teveel op vertellen.

De heren blijken notoire wandelaars te zijn, die elkaar ook nog eens in de, euh, wandelgangen van Villa Tinto leerden kennen. Al jarenlang nemen ze bij de meisjes geen ‘standaard’ van vijftig euro, maar bespreken ze aan de deur wat opties die – afhankelijk van dame tot dame – nog eens vijftig tot honderd euro extra kosten. De ene vogelt graag zonder Pipi Vangkous, de andere prefereert langs de achterdeur naar binnen te gaan. “Dat zijn dingen die ge aan de deur bespreekt, voor het naar binnen gaan. En dan is dat allemaal oké. Maar eens ge binnen zijt, en eens ge betaald hebt, is het ineens niet meer mogelijk. Al drie keer meegemaakt, sinds na de lockdown. En als ge dan uw geld terugvraagt, dan dreigen ze ermee naar de flikken te stappen, en te zeggen dat ge de coronaregels overtreden hebt. Dan hebt ge ook nog eens een boete van 250 euro aan uw rekker.”

Bon, de achterdeurmeneer is dus al drie keer geld afhandig gemaakt door een gewiekste lichtekooi. De meneer die graag prostituees bemint zonder bescherming is volgens ons een driedubbele ajuin, en volgens hemzelf sinds de lockdown al ‘duizend euro of meer’ kwijt aan dames met valse beloftes. Volgens hen werken alle dames die van Oost-Europese landen komen – en dat zouden de meesten zijn – allemaal zo sinds er corona heerst: met klanten extraatjes overeenkomen, de centjes aannemen en dan de extraatjes niet geven. En wie zijn geld terugvraagt, die krijgt steevast “Ik bel naar de politie” als antwoord.

Wat de meisjes zeggen

We besluiten ons licht eens op te steken bij de meisjes zelve. Onderweg er naartoe, denken we aan wat we enkele dagen geleden in enkele kranten lazen. Dat het bijzonder stil is in het Schipperskwartier. Dat meisjes sinds corona amper een klant of drie per dag over de vloer krijgen, en dat dit vaak niet eens genoeg is om de huur van hun peeskamer te betalen. Zouden ze dan heren geld afhandig maken met dingen te beloven die ze eigenlijk niet willen doen, centjes aannemen en ‘dag en bedankt’ om toch maar iets te ontvangen?

“Sommige mannen zijn regelrechte varkens”, klinkt het uit de mond van een blondine met een schattig snoetje. “Mannen die hier rondlopen, die zien ook wel dat ze niet veel ‘collega’s’ hebben momenteel. Die weten dus ook wel dat wij momenteel niet veel verdienen. En dan zijn er nog die daar willen van profiteren. Door de goorste dingen te willen doen, en daar zo weinig mogelijk voor te betalen!” Daarbij maakt ze wilde handgebaren. Haar collega van aan de overkant komt op ons afgelopen, met grote passen. De dames roepen naar elkaar in een of andere Oost-Europese taal. Het lijkt er een beetje op alsof ze het flink met elkaar aan de stok hebben, tot de blonde glimlacht en ‘No problem’ stamelt. Ze vertelt me dat haar overbuurvrouw even dacht dat ik een ruziemaker was of zo, maar dat ze net mijn ware toedracht uit de doeken deed.

Sommige mannen zijn regelrechte varkens.

“Ze heeft gelijk”, zegt die collega nu, een ietwat curvy brunette. “Wij lichten helemaal geen klanten op, wat zouden we daar aan hebben? Als we dat zouden doen, dan zouden we straks helemààl geen klanten meer hebben. En het is al zo triest. Het is net andersom. Het zijn de mannen die van ons profiteren, omdat ze weten dat het voor ons niet zo’n goede tijden zijn. Er zitten hier van die figuren die het voor de rest helemaal verkloten, door het al voor veertig euro zonder condoom te doen tegenwoordig. Zij beseffen blijkbaar niet dat ze voor ons de stiel kapotmaken, maar ook nog eens heel gevaarlijk bezig zijn!”

“Maar gelukkig zijn niet alle mannen zo”, zo valt de blondine met het poppengezichtje weer bij. “Er zijn ook klanten die ‘voor het gewone’ komen, en toch twintig of zelfs vijftig euro fooi geven, omdat ze ook wel zien dat het voor ons niet makkelijk is om aan klanten te komen tegenwoordig.”

 
 
 
 
 
 
 

Gepubliceerd door Stefan Lambrechts

Optimist en liefhebber van mooie natuur, door wiens aderen ook een beetje benzine stroomt.