De coronamaatregelen maakten het heel wat sectoren erg moeilijk. Anderen profiteren er dan weer van: de farma bijvoorbeeld. Maar wie had nu gedacht dat ook zaaddonoren gouden tijden beleven? Wij spraken met iemand die zijn ‘job’ op geheel natuurlijke wijze doet.

X – zijn naam is bekend op onze redactie, maar zijn vrouw mag het niet weten – is een veertiger met een kaderfunctie, die er al enkele jaren een nogal eigenaardig ‘bijberoep’ op nahoudt, maar de laatste maanden heeft hij het als zaaddonor bijzonder druk.

“Dat komt door corona”, zo vertelt hij ons. “Door die maatregelen voelen koppels die al een kinderwens hadden, zich eenzaam. Vaak wordt die kinderwens dan nog groter. Probeer in deze coronatijden dan maar eens zaad te vinden. Fertiliteitscentra doen geen klop meer. Spermabanken draaien grotendeels op zaad dat wordt ingevoerd, voornamelijk uit Denemarken. Ook dat ligt momenteel helemaal stil. Het zijn dus momenteel gouden tijden voor mij.

Hoe kom je er eigenlijk op om er een job van te maken, vrouwen te bezwangeren?

[wcm_nonmember]

Verder lezen?

Word ook abonnee en lees
alle artikels en digitale magazines

Onbeperkt toegang tot alle artikels
en digitaal archief op PNWS.be.
Stop wanneer je wil.

Eerste 3 maanden €2.99 per maand
Nadien slechts €4.99 per maand

Ben je al abonnee? Log hier in en krijg
toegang tot alle artikels en digitale magazines.

[/wcm_nonmember]

[wcm_restrict]

“Na de geboorte van onze jongste zat ons seksleven in een dipje. Mijn vrouw had er geen zin meer in, maar ik kon mijn eigen libido niet stopzetten. Op het internet ging ik op zoek naar spannende afspraakjes. Zo stootte ik op een advertentie die me wel aansprak. Een koppel, waarvan de man onvruchtbaar bleek, wilde graag een kind. Om langs de spermabank te gaan hadden ze geen zin. Ze zochten iemand om het kind op natuurlijke wijze te verwekken. Ze wilden de kandidaat zelf uitzoeken. Die moest zowel qua karakter als fysieke verschijning zo sterk mogelijk op de echtgenoot van het koppel lijken. Ze wilden immers dat de buitenwereld dacht dat hij de biologische vader was.”

“Van alle kandidaturen die ze toegezonden kregen, was ik de juiste. Tijdens haar vruchtbare periode, deed ik het drie dagen op rij met de vrouw. Zes weken later kreeg ik het goede nieuws dat de missie geslaagd was.”

“Ik vond het wel spannend. Maar ik voelde me ook geslaagd. Ik had goede genen en vruchtbaar zaad. Waarom zou ik zelf niet op zoek gaan naar dames met een kinderwens? Ik begon te adverteren op gespecialiseerde sites.”

Is het een lucratieve bezigheid?
“Niet echt. Ik vraag vijftig euro per keer. Verplaatsing inbegrepen. Als je rekent dat ik tot in Nederland ga en zelfs een keertje tot ver in Duitsland moest, weet je dat ik er niet veel aan verdien. Voor de vrouwen in kwestie komt het wel goedkoop uit. Kunstmatige inseminatie is duurder.”

Kom je zo geen gekke dingen tegen?
“Natuurlijk heb ik al wel wat gekke dingen meegemaakt. Zoals een lesbisch koppel – twee knappe jongedames – dat liet weten dat het niet op ‘natuurlijke wijze’ mocht.”

“De dag van onze afspraak duwden ze me onwennig een blootblaadje en een plastic potje in mijn handen. Ik moest in de badkamer mijn ding doen.”

“De maand nadien werd ik opnieuw gevraagd. Zo ging dat enkele maanden door. Tot ik hen kon overtuigen dat de klassieke wijze toch de beste was. We deden het en de eerste keer was het al prijs.”

“Twee jaar later contacteerden ze me opnieuw. Dit keer was het de andere partner die zwanger wilde worden, meteen via de natuurlijke weg. Dat was ook de enige keer dat ik een buitenechtelijk kind van mezelf kon zien. Het gebeurde bij hen thuis en die eerste kleine liep daar natuurlijk ook gewoon rond. Het deed me wel iets, al koesterde ik niet onmiddellijk dezelfde vaderlijke gevoelens als voor de kinderen die ik met mijn vrouw heb.”

“Of die keer met een koppel in West-Vlaanderen. De man was ziekelijk jaloers en wilde dat ik mijn goedje in een plastic potje afleverde, terwijl de vrouw het liefst via copulatie zwanger werd. De twee kregen vlammende ruzie tijdens ons kennismakingsgesprek. Ik dacht: dat wordt niks.”

“Een week later contacteerden ze me opnieuw. De vrouw had – zoals dat wel vaker gaat – haar zin gekregen. De man had wel enkele voorwaarden gesteld: we mochten het alleen in missionarishouding doen, we moesten het zo kort mogelijk houden en ik mocht er niet aan denken om de vrouw plezier proberen te verschaffen. Om er zeker van te zijn dat er aan zijn voorwaarden voldaan werd, zou de man tijdens onze actie op de kamer blijven.”

“Ik had de grootste moeite om opgewonden te geraken, wat toch wel een vereiste is als je iemand wil bezwangeren. Ze had alleen haar jeansbroek uitgetrokken. Zelfs haar slip mocht niet uit, die trok ze een beetje opzij. Ook het ‘mannelijk’ houthakkershemd dat ze voor de gelegenheid droeg, sprak niet echt tot de verbeelding. Daarbij kwam nog dat het door mijn hoofd spookte: ‘Als die zot me uit jaloezie maar niet aanvalt.’ Pas toen hij zélf opgewonden werd van het tafereel en met zichzelf begon te spelen, werd ik hard genoeg om mijn job af te werken.”

Als het doel zwangerschap is, kan je er natuurlijk moeilijk een rubbertje overheen trekken. Geen schrik om vieze ziektes op te lopen?
“Nee. Alvorens we overgaan tot de daad, ga ik langs de arts voor een SOA-test. Enkele dagen later heb ik dan het resultaat. Dat neem ik telkens mee, als bewijs dat ik vrij ben van seksueel overdraagbare aandoeningen. Van mijn gelegenheidspartner verwacht ik uiteraard hetzelfde.”

Geen schrik dat moeder de vrouw thuis erachter komt?
“Dat zal nooit gebeuren, hoop ik. Ik ben erg voorzichtig. Als ik een vraag krijg uit de provincie waar ikzelf woon, negeer ik die. Voorts gebruik ik nooit mijn eigen naam. Die staat wel op het SOA-attest dat ik telkens toon, maar dat blijft steeds in mijn bezit. Ik communiceer met klanten uitsluitend via mail. Met een mailadres waarvan mijn vrouw niet op de hoogte is.”

“Verder heb ik met ieder koppel minstens één, maar meestal meerdere kennismakingsgesprekken vooraleer we overgaan tot de daad. Zo pols ik of de kinderwens wel oprecht is en of het kind wel in een veilige en liefdevolle omgeving zal opgroeien. Ik heb ook al meermaals de vraag gekregen van alleenstaande vrouwen, maar daar ga ik niet op in. Ik heb schrik dat zo’n single vrouw me op een dag zal zoeken om me het officiële vaderschap alsnog op te dringen. Ik help alleen koppels – of ze nu hetero of lesbisch zijn – waarvan ik het gevoel heb dat ze een stabiele en langdurige relatie hebben.”

“Wanneer we tijdens een gesprek beiden beslissen om verder te gaan, breng ik de vrouw in kwestie haar cyclus in kaart om te berekenen wanneer we het best afspreken. In het wilde weg vogelen en hopen dat het een succes gaat worden, heeft immers geen zin: een vrouw is slechts enkele dagen per maand vruchtbaar.”

[/wcm_restrict]

 
 
 
 
 
 

Gepubliceerd door Stefan Lambrechts

Optimist en liefhebber van mooie natuur, door wiens aderen ook een beetje benzine stroomt.